Ricardo Zamora

Ricardo Zamora Martinez urodził się 21 stycznia 1901 r. w Barcelonie. Swoją bramkarską karierę rozpoczął przechodząc w 1916 roku z drużyny Universitari do Espanyolu Barcelona. Miał zaledwie 16 lat, gdy zadebiutował w pierwszym zespole.

Doskonałe występy w rozgrywkach Campionat de Catalunya sprawiły, że w trzy lata później Zamora trafił do FC Barcelona. Drużyna ta bardzo potrzebowała klasowego bramkarza. Zamora miał świetne warunki fizyczne (186 cm./ 82 kg), doskonały refleks, potrafił wyczuć intencje strzelca i rzucić się w odpowiedniej chwili w stronę właściwego słupka. Słynął również z solidności i stalowych nerwów. Bardzo szybko zaczął uchodzić za jednego z najlepszych bramkarzy świata. W ciągu zaledwie 3 sezonów, jakie spędził w barwach tego klubu, rozegrał ponad 100 spotkań. Był drugą, obok Josepa Samitiera, najbardziej charyzmatyczną postacią w zespole i jednym z najbardziej uwielbianych zawodników. Barcelona z Zamorą w bramce sięgnęła 2 razy po Puchar Hiszpanii i 3 razy zdobyła tytuły Mistrza Katalonii. Jako gracz Barçy pojechał na Igrzyska Olimpijskie w 1920r. do Antwerpii. Reprezentacja Hiszpanii zdobyła na nich srebrny medal, a Zamora został wybrany najlepszym zawodnikiem turnieju. W 1922r. wspaniały bramkarz opuścił jednak Barçę, po konflikcie, jaki wynikł pomiędzy nim a władzami klubu. Nietrudno się domyślić, że miał on podłoże ekonomiczne. Zamora zażądał od prezydenta Joana Gampera podwyżki, na którą ten się nie zgodził. Wykorzystali to dyrektorzy Espanyolu: Victoriano i Jenaro de la Riva, którzy proponując zawodnikowi 25 tys peset za przejście do ich klubu oraz miesięczne pobory w wys. 1 tys. peset zapewnili sobie jego powrót.

Za ten transfer hiszpańska federacja piłkarska nałożyła na zawodnika karę. Za opuszczenie Barcelony, bez zgody tego klubu Zamora nie mógł występować przez rok. Z Espanyolem zdobył w 1929 r. Puchar Hiszpanii. W kilka lat później astronomiczna kwota, jaką na bramkarza wydali prezesi Espanyolu okazała się nie tak imponująca. W 1930r po Zamorę zgłosił się Real Madryt. Tym razem transfer opiewał na kwotę, 100 tys. peset. Zamora otrzymywał 40 tys. peset na rok. Mówiło się wtedy, że to będzie transfer wieku (" traspaso del siglo") W drużynie z Madrytu spędził sześć lat. Zdobył z nią dwa mistrzostwa Hiszpanii i dwa Puchary Hiszpanii. Ostatni mecz rozegrał 21-06-1936 w finale Pucharu Hiszpanii, przeciwko Barcelonie. Real wygrał ten mecz 2-1. Zamora obronił wtedy m.in. strzał Escoli, który mógł doprowadzić do remisu. Po meczu mówił: "Przed oczyma miałem tylko Escolę. Tylko jego nogi i piłkę, nic więcej nie widziałem. Rzuciłem się w lewo, wyciągnąłem palce starając się dosięgnąć piłkę. Tylko usłyszałem, że nie było gola." W ten właśnie sposób zakończył piłkarską karierę. Do dziś uważany jest za najlepszego bramkarza swojej epoki. Po wojnie domowej (1936-1939) Ricardo Zamora rozpoczął pracę jako trener. Trenował takie drużyny jak: AthleticoAviación, z którym zdobył dwa mistrzostwa ligi, Celta Vigo, Malaga i Espanyol. W 1952r. był też trenerem reprezentacji. Prowadził Hiszpanów w dwóch spotkaniach: po raz pierwszy w roli selekcjonera wystąpił w meczu Hiszpania- Eire 6-0 (Madryt, 01-06-1952), po raz ostatni w meczu Hiszpania - Turcja 0-0 ( Istambuł, 08-06-1952)

Trofea

srebrny medal olimpijski w Antwerpii w 1920roku 2 razy mistrzostwo Hiszpanii z Realem Madryt 5 razy Puchar Hiszpanii: 2 razy w barwach Barcelony, 2 razy jako gracz Realu Madryt i jeden z Espanyolem brał udział w Igrzyskach Olimpijskich w 1924r. i Mistrzostwach Świata w 1934r.

Ponieważ we wszystkich sezonach Ligi Hiszpańskiej, od jej powstania w 1928r. do zakończenia kariery Zamora był bramkarzem, który miał na koncie najmniej puszczonych goli w każdym z sezonów, od jego nazwiska nazwano trofeum, wręczane co roku najskuteczniejszemu bramkarzowi tych rozgrywek. Mimo, że na Camp Nou spędził tylko trzy sezony, kibice "Dumy Katalonii" uważają go do dziś za swoją gwiazdę. Rodzinne miasto uczciło Zamorę nazywając jego imieniem jeden z placy niedaleko stadionu FCB. -Miał przydomek "El Divino" - "Boski" ( cudowny, wspaniały) Po zakończeniu sportowej kariery zagrał w kilku filmach w 1942r. zagrał trenera drużyny piłkarskiej w filmie "Campeones", w którym wystąpili również Jacinto Quincoces z Realu Madryt i Garoztiza z Athletic Bilbao. Podobną rolę zagrał w filmie "Once pares de botas", gdzie z kolei zagrał ze swym dawnym kolegą z Barcelony Josepem Samitierem. Jeszcze jednym filmem z jego udziałem był "Al fin se casa Zamora". Od 1935r. publikował w dziennikach "La Vanguardia" i "Ya". Odznaczono go Złotym Medalem za Dorobek Sportowy

skomentuj