Ferenc Platko

Węgierski bramkarz przybył do Barcelony z trudnym zadaniem zastąpienia Ricardo Zamory. Okazał się jeszcze lepszy od mistrza. Swoją postawą na boisku sprawił, że kibice szybko zapomnieli o odejściu Zamory.

Ferenc Platko urodził się w 1898 roku w Budapeszcie. Karierę rozpoczął w budapesztańskim Vasas, zanim trafił do innego klubu ze stolicy MTK. Przed przyjściem do Barcelony grał jeszcze w WAF Wiedeń. Przyszedł w 1923 roku, a odszedł z Barçy po zakończeniu sezonu 1931/32. W klubie zadebiutował w towarzyskim meczu z angielską amatorską drużyną Bishop Auckland 27 maja 1923 roku. Barcelona wygrała ten mecz. Jednym z wielkich meczy, a było ich mnóstwo był z pewnością finałowy mecz Pucharu Hiszpanii przeciwko Realowi Sociedad w sezonie 1927/28 na stadionie El Sardinero. Pierwszy mecz był zacięty, dramatyczny, ale skończył się remisem, tak samo zakończył się rewanż. W trzecim powtórzonym meczu w końcu góra byli Katalończycy, a postawa Platki pozwoliła mu trafić na zawsze do galerii sław Barcelony. Na jego cześć został nawet napisany wiersz. Rafael Alberti napisał odę, w której Platko był opisany jako "płonący tygrys na murawie dalekiego lądu, pijący krew złotego niedźwiedzia." Platko był członkiem drużyny, która zdobyła pierwsze mistrzostwo Hiszpanii w historii klubu. oprócz tego zdobył trzy Puchary Hiszpanii i osiem Mistrzostw Katalonii. Pracował w Barcelonie nie tylko jako bramkarz, dwukrotnie w sezonach 1934/35 i 1955/96 był jej pierwszym trenerem.

skomentuj