Pasibrzuch z wyboru

Bo już dzisiaj mamy tylu zdolnych golkiperów, że gdybyśmy startowali w eliminacjach mistrzostw Europy, przeciwko każdemu rywalowi mógłby zagrać tylko jeden z nich. Bez obciachu, bez ryzyka sabotażu, bez łapu-capu...

Nie jest tak zresztą od wczoraj. Polska bramka wydaje się potęgą od dobrych kilku lat. A dokładnie od tych paru chwil, kiedy nasi rodacy podpisywali lukratywne kontrakty z czołowymi klubami z Wysp Brytyjskich. Ich nazwy musiały robić wrażenie nawet na kimś, kto o piłce ma bladziutkie pojęcie - Manchester United, Arsenal Londyn, Celtic Glasgow...

Jest tylko jeden problem. Tymi szyldami upajamy się ciut za długo. Mamy tam swoich ludzi, ale najczęściej tkwią w pozycji siedzącej. Między słupkami pojawiają się od wielkiego dzwonu. Za to na ławce rezerwowych - co i raz. Dobrze im tam, ciepło, beztrosko. Można było nie wpadać w irytację rok, może nawet dwa. Ale kiedy taki układ stał się permanentny, zaczęło się robić nieprzyjemnie.

Co z tego, że Tomasz Kuszczak jako jedyny Polak w historii dwukrotnie wpisywany był do meczowego protokołu w finale Ligi Mistrzów? Co z tego, że w Londynie Łukasza Fabiańskiego rozpoznają dzieci i starcy? I co z tego, że dwaj najlepsi bramkarze ligi szkockiej - Artur Boruc i Łukasz Załuska - to też perły znad Wisły?

W każdej bramce może stanąć tylko jeden człowiek. Ten drugi zawsze przegrywa.

Można zrozumieć Jerzego Dudka, że nie chce się ruszać z ławy Realu Madryt. Bo to dla niego solidnie zapracowana emerytura, a jego rodzinie w hiszpańskiej stolicy żyje się bardzo wygodnie. Fajna sprawa - taka bajkowa przygoda na zakończenie przygody z piłką.

Zupełnie inaczej rzecz się ma z piłkarzami, którzy mają po dwadzieścia parę lat. Ich mentalność zastanawia. Zamiast bowiem wszystkimi sposobami szukać szansy na pierwszą linię frontu, przesiadują w bezpiecznych okopach i odbierają kolejne ordery za nieustającą gotowość do boju. Bluza z numerem 1 czy ciepły dresik? Bez różnicy. Chłopcy wychodzą z założenia, że ładnemu we wszystkim ładnie...

Wśród nich znalazł się tylko jeden przytomny. To Wojciech Szczęsny - ten sam, który nie tak dawno miał złamane dwa nadgarstki naraz. Ale dziś jest okazem zdrowia. Debiutując w drużynie narodowej meczem z Kanadą, nie wykonał żadnego zbędnego ruchu. Zagrał po prostu bezbłędnie. Z pełnym spokojem i z wysoko podniesioną głową. Naprawdę miło było popatrzeć na kogoś bez kompleksów.

Już dziś widać, że to twardy egzemplarz. Krótko po reprezentacyjnej premierze bez oporów przystał na propozycję... rozstania z Arsenalem Londyn. I związał się z Brentford FC, występującym dwa szczeble pod ekstraklasą. Nie szkodzi, że tylko na miesiąc. Zrobił to po to, żeby grać w piłkę. Rozpoznanie walką - zamiast pozłacanego szyldu „Kanonierów”. To jest to!

Czy ten chłopak marudził, że zsyłają go na futbolową prowincję? Nie. Cieszył się, że będzie boiskowym wojownikiem. Euro 2012 to właśnie on. I tacy, jak on.

Dobrze, że w końcu ktoś się ruszył. Bo coraz częściej dało się słyszeć, że polski golkiper zatrudniony na Wyspach to jeden i ten sam model: piłkarz z powołania, gwiazdor z przypadku i pasibrzuch z wyboru. Że niby jak nie gra, to tyje.

To nie do końca prawda. Bo najgrubszy jest przecież ten, który wchodzi do bramki najczęściej. No ale wiadomo - Borubary już tak mają...
 

skomentuj